villaflorida2012

Florida, Kissimmee, 4 tot en met 29 augustus


49 reacties

Vakantie 2012

Hallo beste mensen,

op dit moment zijn we bezig met de laatste voorbereidingen voor onze trip naar Florida. Nog een paar nachtjes en dan is het eindelijk zover. We zijn ons al lange tijd aan het verheugen op deze nu al mooie trip. Via deze blog willen we de thuisblijvers op de hoogte houden van wat we allemaal beleven in the US of A. Veel leesplezier!

Op de foto hierboven zie je wat ons verblijf de komende weken zal worden….

Vrijdag 3 augustus, 21.30 uur
De koffers zijn gepakt, alles staat klaar om te vertrekken. We hebben vanavond nog even lekker met z’n viertjes gegeten in van Bleiswijk en de vakantie officieel ingeluid.

Straks lekker douchen, nog een laatste borrel in Holland en dan proberen te slapen. Om half 5 gaat het wekkertje. Welterusten, de volgende update komt uit de States.

Zaterdag 4 augustus
Vandaag de grote  en lange reisdag. Vroeg eruit, om half 7 al op Schiphol en tegen kwart voor 10 de lucht in naar Dublin. Vijf kwartier later landen we in Ierland en na de nodige formaliteiten om Amerika in te komen (dat doen ze in Dublin, scheelt weer als je in Amerika aankomt) begint de lange vlucht naar Orlando. De vlucht is inderdaad lang, maar de nodige entertainment (films, muziek, spelletjes, leeswerk) aan boord zorgt dat de tijd toch wel snel gaat. Het helpt ook als je op de ‘vliegtuig-tomtom’  ziet dat je 3 kwartier eerder aan gaat komen dan gepland. Toch knap dat ze op de minuut nauwkeurig weten hoe lang ze over bijna 7000 kilometer doen.

In Orlando aangekomen staan Remco en Inge (de huiseigenaren) met hun kinderen ons bij de gate al op te wachten. Zij gaan met ons vliegtuig weer terug, wij gaan naar hun mooie villa, lijkt me een goede deal. We staan even in de rij voor de huurauto, maar dan krijg je ook wat: een Jeep Patriot staat voor ons klaar. Prima, daar gaan we het wel mee redden de komende weken. Snel naar huis, want we zijn wel nieuwgierig geworden door alle foto’s, die we de laatste tijd dagelijks op de site hebben bekeken. Als ik de Jeep het oprijpad op manouvreer blijkt de cleaninglady de laatste hand te leggen aan de schoonmaak van het huis. Deze hele vriendelijke dame legt ons meteen uit hoe het sleutelkastje werkt en als ze weg is kunnen we het huis gaan verkennen. Het huis mooi, schoon en groot, heel groot. Terwijl Yvonne de koffers uitpakt graaien de kids de zwembroeken er uit en duiken het heerlijke zwembad in. De rest van de avond bestaat uit uitpakken, het leeswerk tot ons nemen en na een lekkere duik en een borrel (Remco en Inge hadden zelfs boodschappen gedaan, dat is echt lekker ‘thuis’ komen) volgt nog een frisse douche en dan naar bed. Het is net 10 uur, maar voor ons gevoel 6 uur later. In Nederland is iedereen in diepe rust….

Zondag 5 augustus
We worden pas om 8 uur wakker, heerlijk geslapen. Voorzichtig maken we de kinderen wakker. Danny heeft alweer een smile op zijn gezicht en nog voor het ontbijt liggen Danny en zijn pa al weer in het water. Terwijl Yvonne buiten bij het zwembad het ontbijt serveert schuift ook Lianne aan. Ze heeft haar telefoon aangesloten op het wifi-netwerk en is al druk aan het whatsappen met Frank, die in Spanje zit. Na het ontbijt maken we een boodschappenlijstje en gaan we op zoek naar de Walmart, dat schijnt een supermarkt te zijn….
Daar aangekomen lijkt het wel het distributiecentrum van de Makro. Zo groot, zo veelzijdig. Echt alles is hier te krijgen, het is een soort Praxis, Deen, Makro en Halfords bij elkaar. En dan kun je nog lunchen bij McDonalds ook! Alles wat je zoekt is hier te krijgen. Als je de eerste keer even denkt wat boodschappen te halen kom je dus bedrogen uit. Na bijna 3 uur gezocht en rondgekeken te hebben komen we bij de kassa aan. Weer een nieuwe ervaring: de cassiere heeft bij de kassa een carousel van opengeslagen plastic tasjes staan, waar ze vliegensvlug alle boodschappen in doet. Als een vol tasje is rondgedraaid haal je hem zelf van de carousel af en zet je hem in de kar. Superhandig, maar niet echt milieuvriendelijk, zoveel plastic.

Eenmaal thuis gekomen is het boodschappen uitladen, kinderen weer het zwembad in en terwijl Yvonne met een boek bij het zwembad zit vul ik de blog aan. Straks lekker douchen en dan uit eten, we weten nog niet waar. De volgende verrassing…..

Maandag 6 augustus
Het eten gisteren is pizza bij CiCi’s geworden. Onbeperkt pizza, pasta, salades en toetjes eten voor weinig. Niet echt heel romantisch maar wel lekker en dus niet duur. Na terugkomst nog even een partijtje familie-waterpolo gedaan (de jongens tegen de meiden). Daarna douchen en lekker slapen.

Vandaag hebben we eerst onze tickets voor Disney gekocht bij een ticketcenter vlakbij. We kunnen nu 4x een Disneypark bezoeken in 14 dagen tijd. Ik moet de kinderen beloven dat we morgen naar Magic Kingdom gaan, een van de 4 themaparken….
We rijden met onze Jeep naar het stadje Celebration. Dit is een stadje, gebouwd op initiatief van Walt Disney in een poging om de ideale leefgemeenschap van de toekomst te bouwen. De huizen zijn er prachtig om te zien. Echt Amerikaans zoals je dat ziet in films: groot, met een schitterende veranda om het huis met daarop in ieder geval een schommelstoel. Echt om bij weg te kwijnen. Mooi om te zien. Hierna rijden we via de International Drive naar een ‘ odditorium’, een museum met allerlei rariteiten, genaamd Ripleys, believe it or not. Dit rare gebouw, dat schuin weg lijkt te zakken in de grond, laat allerlei vreemsde zaken zien, waarvan je je constant afvraagt of het nu echt is gebeurd of niet. We hebben ons hier kostelijk vermaakt.

Op de terugweg rijden we langs een van de grote outlet shopping centres, Orlando Premium Outlets. Zeg maar Bataviastad, maar dan iets groter, veel groter. Hier kunnen we ons lol op en de eerste serieuze aankopen worden gedaan. Tegen een uur of 7 eten we daar een hapje in de Food Court en daarna rijden we met de eerste tassen kleding en schoenen weer richting Kissimmee. Het weer betrekt, in de verte zien we lichtflitsen en we vragen ons dan ook af of we het zwembad nog wel in kunnen vanavond.

Dat blijkt niet het geval: zodra we thuis komen wordt het onweer heftiger en begint het flink te regenen. We besluiten binnen te blijven en zien op TV de hurricane-waarschuwingen. Hurricane Ernesto doet de kust van Belize aan, maar blijft ver bij ons vandaan. Gelukkig maar. We nemen nog een borrel, in de wetenschap dat het morgen weer een mooie, warme dag wordt. Morgen op tijd eruit om op zoek te gaan naar die muis met die grote zwarte oren. Welterusten.

Dinsdag 7 augustus
Misschien komt het door de spanning, maar we zijn voor de wekker al wakker en zijn er allebei om 7 uur uit. Als we de kinderen wakker maken springen die ook opgewekt hun bedje uit, wat een zeldzaamheid is. Na het ontbijt pakken we de spullen en hup de auto in. Het is maar een half uurtje rijden als het goed is, dus om half 9 vertrekken we (park gaat om 9 uur open). Het gaat inderdaad snel, we rijden in 1x goed en voor 9 uur rijden we het gigantische Disney-terrein op. Zodra je de eerste welkomstborden bent gepasseerd denk je dat je er wel bent, maar dan rij je over een heus snelwegnet nog een kilometer of 5 door tot je bij de kassa komt. Van het parkeerterrein welteverstaan. Tientallen loketten op een rij werken de grote stroom auto’s op een even zo groot aantal banen in hoog tempo weg. Na 14 dollar betaald te hebben rijden we snel door naar het parkeerterrein, waarvan ik je niet hoef uit te leggen dat die groot is. Het parkeren gebeurt, zoals alles tot nu toe in Amerika, heel georganiseerd en gedisciplineerd. Na de auto geparkeerd te hebben worden we met een treintje naar een veerboot gebracht. Het is inmiddels half tien en we hebben nog steeds niets van Disney gezien. Iedereen heet ons welkom, maar nog geen glimp van wat voor muis dan ook….

Als de veerboot afmeert komen we eindelijk bij de kassa’s en na een tascontrole lopen we eindelijk door de poortjes het park op. Het is dan bijna 10 uur, dus de reis duurde toch iets langer dan een half uurtje. Slim als wij zijn pakken we meteen de stoomtrein naar het achterste gedeelte van het park. Van daaruit, waar het natuurlijk nog rustig is, lopen we wel terug is de gedachte. De eerste attractie in Frontierland kent echter al een wachttijd van 25 minuten. Maar deze Splash Mountain, waar ze je in een boomstam met 65 kilometer per uur naar beneden laten vallen, wil je natuurlijk niet missen, dus sluiten we achteraan in de rij. Wat ons al snel opvalt is dat er naast onze nog een wachtrij is, waar af en toe mensen zo voorbij lopen naar boven en alles en iedereen, dus ook ons, inhalen. Dat lijkt ons niet eerlijk en besluiten dus om na de rit, als we die tenminste overleven, uit te zoeken hoe wij ook zo’n voorrangspositie kunnen bemachtigen. De rit was inderdaad leuk om mee te maken en de vrije val was heftig, maar gelukkig ook kort. Nat stappen we weer uit de boomstam en lopen terug naar de ingang om uit te zoeken wat we moeten doen om in de linkerrij te komen. Het antwoord is even simpel als doeltreffend: je stopt je toegangskaartje in een zogenaamde ‘Fastpass-automaat’ en vervolgens krijg je een aparte fast-pass met een raamtijd. Dat houdt in dat je, afhankelijk van de drukte, over 1 of 2 uur terug mag komen en dan mag je dus meteen doorlopen. We besluiten snel dat voor de rest van de attracties, waar dit voor geldt, te gaan doen. Een gouden greep blijkt later, want terwijl je wacht op je tijd is er genoeg aan andere leuke dingen te doen. Van Frontierland (Splash Mountain, Big Thunder Mountain Railroad, Tom Sawyer Island) lopen we via Liberty Square (Haunted Mansion) naar Fantasyland (Peter Pan’s Flight, Mickey’s PhilharMagic, Prince Charming Carousel, Dumbo the Flying ELephant). In Tomorrowland wordt ons tijdens een ritje in onbemande people movers een blik gegund in de toekomst. We maken nog een rit in de Buzz Lightyear’s Space Rangers Spin, lachen nog even in de Monsters Inc. Laugh Floor en Danny gaat nog op de foto met Buzz. Dan is het tijd om weer terug te gaan richting Cinderella’s Castle, waar straks de grote show met Mickey, Minnie, Donald en Pluto plaats vindt. We hebben echter nog tijd genoeg om eerst even wat te gaan eten en dat doen we dan ook in een van de talloze restaurants op het park.

De show met de Disneyfiguren is mooi om te zien en wordt afgesloten met vuurwerk. Het is inmiddels al dik na 19 uur en voor de grote parade om 21 uur begint hebben we nog tijd om Adventureland te ontdekken, het enige land dat we die dag nog niet hebben gezien. Hier bezoeken we de Enchanted Tiki Room, de Pirates of the Caribbean en sluiten af met de Jungle Cruise, een hele leuke boottocht dwars door de jungle. Hierna lopen we richting Main Street waar we de gigantsche Disney’s Electrical Parade mogen aanschouwen: met 600.000 lampjes prachtig verlichte praalwagens met alle Disneyfiguren komen nog eenmaal voorbij voordat we weer huiswaarts gaan. Het was een gigantisch indrukwekkende en vermoeiende dag. Tegen 23 uur komen we thuis en na al het zweet van onze uitgeputte lijven te hebben gedouched gaan we naar bed.

Woensdag 8 augustus
We hebben gisteravond besloten dat we het vandaag rustig aan gaan doen. Zo’n dagje Disney hakt er aardig in hebben we gemerkt. Ik word even voor 8 uur wakker en ga er uit om koffie voor me zelf te zetten. De rest van het gezin ligt nog heerlijk te slapen. Ik loop met mijn koffie en tablet naar het zwembad, waar ik even geniet van de rust. Ik hoor alleen de geluiden van de krekels (of sprinkhanen) die zo’n mooi vakantiegevoel geven. Als ik mijn boek open en even later ook de sproeiers van het zwembad aan gaan is het gevoel compleet. Wat een heerlijke plek om te zijn, die lekkere warmte op je lijf, een mooi ruim huis, het verfrissende water van het zwembad voor je en het boek op schoot…

Om 9 uur komt Danny als eerste naar buiten, zwembroek natuurlijk alweer aan. De meiden volgen snel daarna. Vandaag blijven we zoals gezegd thuis, er moeten wat wasjes worden gedraaid, Yvonne wil even de boel stofzuigen en wat opruimen. En we moeten vandaag weer even naar de Walmart om de voorraad aan te vullen. Lianne wil vandaag thuis eten. Ze heeft in de supermarkt aardappelen en sperziebonen ontdekt, dus op haar verzoek gaan we die dan maar kopen.

Een voordeel van een dagje thuis is, naast lekker zwemmen in je eigen badje, dat je ook nog eens wat ziet van het leven rondom het huis. Yvonne ontdekt een wespennest onder het dak boven het zwembad. Even een belletje naar het bureau en hulp is omderweg. Die zelfde middag komt nog iemand langs om hulp te bieden. Even later zien we in de keuken een of ander kruipend insect lopen van een centimeter of 5 groot, dus die hebben we zelf maar even gekilled. Als ik later met Lianne naar de auto loop om boodschappen te gaan doen schrik ik me rot van een slang(etje), die voor mijn voeten de struiken in schiet. Degenen die ons goed kennen weten dat we gek zijn op dieren dus die slang heb ik maar laten leven, maar ik weet nu waarom we tip kregen om nooit de voordeur open te houden. Je moet er toch niet aan denken dat zo’n gluiperd je huis binnen glipt…

De rest van de middag liggen we heerlijk aan het zwembad, we lezen en zwemmen en we proosten op het mooie leven. Nog een voordeel van een dag thuis zijn: je kunt wat drinken, want voor de rest moet je alles met de auto doen, dus geen alcohol.
Lianne en ik koken samen haar lievelingsmaal en na het eten doen de kids nog wat spelletjes, Yvonne gaat even rusten en ik heb weer tijd om de blog bij te werken. Vanavond op tijd naar bed, want we hebben besloten morgen naar de Disney Hollywood Studio’s te gaan. Het is maar een half uurtje rijden hier vandaan…..

Donderdag 9 augustus
Weer hetzelfde ritueel als dinsdag: voor de wekker wakker, kinderen springen uit bed en we rijden op tijd naar Disneyland voor themapark nummer 2: Disney’s Hollywood Studio’s. We lopen keurig om 9 uur het park op en meteen valt de glitter en glamour op van Hollywood. Mooi huizen, of liever gezegd gevels (want aan de achterkant zie je alleen maar stutbalken) in Art Decostijl overheersen het straatbeeld. We lopen meteen weer door naar de achterkant van het park om de Studio Backlot-tour te doen. Eerst wordt ons getoond hoe je wordt genept met special effects tijdens een luchtaanval op een marineschip. Leuk om te zien hoe dat in zijn werk gaat. Daarna stappen we in een tram en rijden we langs diverse decors en worden we in een steengroeve geconfronteerd met een vrachtauto die door noodweer wordt getroffen, in de fik vliegt en uiteindelijk naar beneden glijdt. Indrukwekkend! Daarna maken we een intergalactische 3D-reis in een Starwars ruimteschip en vervolgens zien we op de Indiana Jones-set hoe het maken van een film in zijn werk gaat. Er worden een aantal scenes gespeeld en alle special effects komen aan bod. Hierna komt wat het hoogtepunt van de dag zal worden: de Twilight Zone Tower of Terror. In dit grote gebouw stap je in een lift, die door de bliksem wordt getroffen en op hol slaat. De lift schiet van de 4e naar de 10e verdieping, om vervolgens weer te vallen naar de 7e en omhoog te schieten naar de 13e! Elke keer schiet een liftdeur open en sta je op grote hoogte oog in oog met de rest van de parkbezoekers. Niet goed voor je ingewanden. De G-krachten laten je zelfs uit je stoel komen als je in grote vaart naar beneden valt.

Na de lunch op het park bezoeken we wat meer onschuldige attracties als de musical Beauty en de Beast en the Magic of Disney Animation. In de Honey, I shrunk the kids-speeltuin voel je je heel nietig tussen het meters hoge gras en de 3D film van de Muppets is heel geestig met Waldorf en Stadtler op het balkon. Voor we naar een echte voorronde van American Idols gaan kijken stappen we eerst nog in de 3D-interactieve wereld van de Toy Story Midway Mania. In American Idols kun je mee doen in de voorrondes. Er is een jury en een presentator en alles gaat echt op zijn Amerikaans zoals we dat van tv kennen: super overdreven, opzwepend en fanatiek. Wij stemmen op nummer 3 en die blijkt uiteindelijk ook te winnen. Deze man verdient een plek in de finale vinden we allemaal.

Op de terugweg eten we een pizza (‘Welcome at CiCi’s…’) en tegen acht uur komen we thuis. Natuurlijk meteen de zwembroek aan en afkoelen in ons eigen zwembad. Alle stunts die we gezien hebben vandaag worden in het water nog eens dunnetjes over gedaan. Als we later met z’n viertjes bij het zwembad de dag nog aan het nabeschouwen zijn horen we naast de kooi (zwembaden zijn hier allemaal omgeven door een kooi tegen het (on)gedierte) luid geritsel door de struiken. Het klinkt niet als een klein zoogdiertje, maar alsof er een mens door de bosjes loopt. Het is pikdonker en niemand durft natuurlijk te kijken. De een denkt dat het de alligator uit het aangrenzende meertje is, een ander houdt het op de emoe-achtige vogel, die je hier wel meer ziet ronddarren. Wat het is geweest zullen we nooit weten, het is inmiddels weer weg. Ik sluit mijn blog af en ga lekker nog met Yvonne proosten op deze mooie dag. De kids zijn net naar bed gegaan, vol van de belevenissen van de dag.
Tot morgen.

Vrijdag 10 augustus
Na het ontbijt dol ik wat met Danny in het zwembad, terwijl Yvonne nog even met haar zus in Nederland belt en met buurvrouw Tineke, van wie we horen dat onze overburen weer papa en mama zijn geworden van een zoon. We zullen eens kijken of we hier iets leuks kunnen kopen voor het mannetje. In tegenstelling tot de dames verheugen wij ons niet erg op wat komen gaat: we besluiten de Mall in Kissimee op te zoeken. Die hebben we van de week al gespot toen we bij Cici’s gingen eten. Naast de Osceola Square Mall bevindt zich ook Ross, een grote kledingzaak, waar we goedkoop kleding kunnen bemachtigen volgens Remco. Dat hadden we wel onthouden. Anderhalf uur en 150 dollar later stappen we Ross weer uit met wat leuke kleertjes voor de meiden. We hebben ook meteen maar een koffer gekocht, want met 3 koffers terug gaan we het niet redden. Dat hadden we al ingecalculeerd trouwens, we waren toch al van plan een nieuwe koffer te kopen, dus waren we met 3 koffers naar Amerika gekomen. Je hebt hier niet veel nodig en bovendien hebben we ook nog eens de beschikking over een wasmachine en droger. Tot op heden redden we het echter aardig met een zwembroek en korte broek met dito shirt.

Na het bezoek aan Ross lopen we de Mall in, wat verder niet echt spectaculair nieuws oplevert. Behalve dan misschien dat we een gokhal voor kinderen tegenkomen. Danny heeft meteen een flashback naar eerdere vakanties in Spanje, waar we dit soort gokhallen bijna dagelijks bezochten. We moesten dus even binnen kijken en wat blijkt: ze verkopen er ook nog pizza’s, dus meteen maar even geluncht (family-arrangement: giant familypizza, 4 drinks en 60 speelmunten voor de gokhal, helemaal leuk en Danny blij)

Na het gokken rijden we nog even langs de Walmart om wat vergeten boodschappen in te slaan en dan rijden we weer naar huis. Het is bloedheet en erg zonnig, dus het zwembad lonkt. We hebben besloten vanavond thuis wat makkelijks te eten. Na ons te hebben omgekleed springen de kids het water in en Yvonne en ik doen even een rondje terras schoonspuiten. Wel weer zo fris aan de voetjes. Afwisselend nemen we een duik en vleien we ons op de comfotabele bedjes als tegen een uur of vijf er in 1x een zooitje water naar beneden valt, terwijl de zon nog schijnt. Snel de boeken en tablet naar droger gebied gebracht, maar Danny en Lianne zwemmen lekker verder in de regen. Nog een kwartiertje later betrekt het toch en begint het ook weer te onweren. Nu besluiten we toch maar naar binnen te gaan. Op TV zien we weer de lokale waarschuwingen, de buien trekken gelukkig noordwaarts. Lianne laat intussen aan Frank, die weer thuis is, via Skype de ondergelopen straat en haar nieuwe kleren zien (wat een uitvinding dat skypen). Na een uurtje is het inderdaad weer droog, het eten gebeurt gewoon weer buiten, de zwembroeken gaan weer aan en er wordt nog even lekker gezwommen.

De kinderen gaan op tijd onder de lakens, we hebben ze nog nooit zo vroeg naar bed zien gaan, en al helemaal niet tijdens vakanties. Yvonne leest weer haar boek, ik speel met mijn tablet, terwijl we al een kwartier lang worden getracteerd op vuurwerk in de straat. Iemand heeft iets te vieren schijnbaar. Wij ook, het is nu 22.30 uur, het leven in Florida is mooi, en morgen gaan we naar Seaworld. Welterusten!

Zaterdag 11 augustus
Vandaag gaat het opstaan minder makkelijk als de rest van de week. Gisteren misschien toch even te lang buiten gezeten, genietend van het heerlijke klimaat en de voor ons vreemde dierengeluiden. Deze kakafonie van geluiden is op een vreemde wijze heel rustgevend, en we vragen ons regelmatig af welke dieren deze geluiden voortbrengen.
Afijn, na het ontbijt de tassen weer gepakt en op weg naar Seaworld. Alle parken liggen vlak bij elkaar, dus de weg weten we inmiddels wel te vinden en alles staat hier keurig aangegeven. De TomTom, die we van Remco hebben geleend, nemen we vooral mee om er ook zeker van te zijn dat we weer thuis komen. We zijn weer mooi op tijd, we hebben ons voorgenomen om niet al te laat weer te vertrekken, omdat eind van de dag weer scattered thunderstorms worden voorspeld. Vanaf vandaag hebben we 14 dagen onbeperkte toegang tot Seaworld en Aquatica (een gigantisch waterpark, waar we morgen naar toe willen), dus we komen hier de komende 2 weken zeker nog terug, als we het park leuk genoeg vinden.

Het eerste wat meteen weer opvalt als we het park oplopen is de uitgestrektheid. Disney was groot, maar Seaworld doet er niet voor onder. Waar te beginnen? Omdat we weten dat we toch nog terug komen gaan we maar linksaf en lopen meteen tegen een grote roggenbak aan. Hier zwemmen zo’n 200 roggen, die je kan en mag aaien. In de Dolphin Cove kun je dolfijnen aaien en voederen. Dat gaan we dus de volgende keer doen besluiten we unaniem. Vervolgens bekijken we een prachtige show van dolfijnen, waar ook een belangrijke rol voor tropische vogels als papegaaien is weggelegd. Heel professioneel en mooi opgevoerd. Daar kunnen ze in Harderwijk nog wat van leren…. Wel jammer dat we in de ‘soak-zone’ zitten, we zijn door die vissen van top tot teen nat geflipperd.
In Journey to Atlantis maken we een ‘thrilling’ ritje in een boot, waarbij we van grote hoogte naar beneden duikelen, maar ook als in een achtbaan van links naar rechts worden geslingerd. Ook hier houden we het weer niet droog. De kids vinden het geweldig, wij wat minder. We houden er echter wel een mooie foto als souvenir aan over.

Hierna gaat Lianne’s wens in vervulling: Kraken, een der snelste en indrukwekkendste achtbanen van Orlando. Wij vinden het maar niks, maar Lianne zal en moet erin, desnoods alleen. En zo geschiedt het. Lachend komt ze er weer uit en heeft ze de smaak te pakken. Die andere supersnelle achtbaan in dit park, Manta, wordt de volgende wat haar betreft. Als ze helemaal ingesnoerd klaar hangt om te vertrekken blijkt er echter een technisch mankementje. Wij zijn er wel klaar mee en bevrijden Lianne uit haar hachelijke situatie. Een andere keer maar weer schat…..

In de Clyde and Seamoreshow treden twee zeeleeuwen en een walrus op in een piratenverhaal op zoek naar de schat. Leuk om te zien, Danny zit op het puntje van zijn stoel. Na de Amerikaanse lunch (allerlei soorten gerookt vlees) nemen we een kijkje in het haaienbassin en gaan we naar de grote show van Shamu. Zes orka’s geven een spetterende show ten beste, waarbij ook hier de eerste 5 rijen het moeten ontgelden. Deze beesten verplaatsen nog meer water dan dolfijnen, maar geweldig om te zien. Echt Amerikaans, vol met spektakel.
Wild Arctic tenslotte is een enerverende attractie waarbij een vlucht per helicopter (niet echt natuurlijk) door sneeuwstormen en lawines wordt gemaakt. Als we aankomen in Base Station Wild Arctic maken we kennis met alle dieren die hier leven: ijsberen, beluga’s, walrussen en zeehonden, een en ander gebouwd rond een mooi decor van een oud expeditieschip.
De rest doen we een andere keer, want we hebben nog lang niet alles gezien. En bovendien moet Lianne nog in de Manta!

Thuis aangekomen nemen we weer snel een duik, want het is drukkend warm. De gevreesde thunderstorm blijft uit, het blijft bij wat gerommel en een buitje. Tijdens die bui maakt Yvonne het eten klaar, skypet Lianne weer met Frank en daag ik Danny uit voor een potje poolbiljart (dit huis heeft een dubbele garage, waar geen auto in kan, omdat het vol staat met een tafelvoetbaltafel, hometrainer, TV-met videospelletjes, stereoinstallatie en dus een poolbiljart). Danny is de betere in deze partij en wint.

Na het eten duiken we met zijn allen weer het water in om die drukkende hitte te ontlopen. Na een (onweers)bui koelt het echt niet af hier, integendeel. Na de douche doen Lianne en Danny nog een spelletje binnen en gaan lekker slapen. En wij zitten op dit moment weer te genieten van de geluiden, de warmte, een biertje, roseetje, een boek en de tablet.
We hebben net een geluid uit het bos herkend, onmiskenbaar een uil.

Zondag 12 augustus
Vandaag gaan we voor het eerst sinds tijden weer naar een waterpark. We zijn daar op Menorca een keer geweest en dat was niet echt een succes. Nou is dat wel 3 jaar geleden, maar Lianne durfde toen nergens in en Danny had nog geen zwemdiploma. En zelf zijn we niet zo van die helden om van glijbanen af te sjezen. Maar goed, net als voor Seaworld hebben we ook voor Aquatica (want zo heet dat waterpark) 14 dagen ongelimiteerde toegang. We hebben al in de diverse folders gezien dat er in ieder geval een strand is. Jawel, op zo’n park wordt gewoon een strand nagebootst, inclusief golfslagbad, dus net echt allemaal. Het verschil is alleen dat het water zoet en schoon is, en dus geen kwallen! Klinkt goed.

Daar aangekomen wordt de auto weer keurig op de aanwijzingen van het personeel weggezet en kunnen we naar binnen. We lopen meteen het strand op en bezetten, Hollanders als we zijn, 4 bedjes met onze handdoeken. Niet dat dat echt nodig is, er zijn bedjes in overvloed, maar toch, Binnen is maar weer binnen.

Danny heeft al veel gelezen over de nieuwe attractie Omaka Rocka, een van de vele glijbanen waar je met een band onder je kont vanaf moet glijden. Leuk gezinsactiviteitje toch? Als we boven staan is het even slikken, maar achteraf moeten we bekennen dat het toch wel leuk is. Danny heeft nu de smaak te pakken en gaat met zijn zus op verkenning uit. Terwijl wij op het strand onder een grote parasol genieten van alles wat we zien (niets leuker dan mensen kijken….) vermaken Lianne en Danny zich prima met de attracties op het park. Een aantal (lees de rustigere) doen we ook met zijn viertjes, maar het lastige is voor de eerste keer dat je niet goed van te voren weet wat je te wachten staat. Zo kan het toch gebeuren dat we een aantal keren aan iets beginnen, waarvan het maar goed is dat we niet wisten wat het was. Al met al zijn we grensverleggend bezig geweest vandaag.

Volgens Danny is dit het mooiste park tot nu toe. Ben ik even blij dat we nog een paar weken de gelegenheid hebben hier naar toe te gaan. Het is wel relaxed zo’n dagje Aquatica en inderdaad een mooi park, waar voor iedereen wel wat te doen is.

Op de terugweg halen we om een uur of 8 ’s avonds nog even een pizza op bij de Walmart, die we thuis in de oven doen. Lekker met een biertje er bij. Alsof hij nog geen water genoeg heeft gezien neemt Danny nog een plons na het eten, terwijl Lianne al onder de douche staat.Niet veel later liggen ze echter beiden op bed, moe van alle belevenissen van vandaag. Wij zitten inmiddels weer op ons gebruikelijke plekje op het terras, maar zullen het denk ik ook niet al te laat maken vandaag.

Maandag 13 augustus
Vandaag besluiten we van de zon te genieten. Het is stralend weer en de afgelopen dagen heeft ons geleerd dat als het weer slecht wordt dat dat dan eind van de middag gebeurt. Voorlopig dus maar even lekker thuis genieten van zon en zwembad. Dan gaan we eind van de dag wel op pad. Om een uur of 10 hebben we even skype-contact met oma. Lianne en Danny laten haar met de tablet in de hand het hele huis zien. Als we later aan het zonnen zijn komt de ‘poolboy’ weer langs om een en ander te checken. Omdat Lianne slecht tegen chloor kan heeft Remco geregeld dat er minder chloor in het zwembad zit, maar door de hitte moet dit dan wel regelmatig worden gecontroleerd. De alleraardigste jongeman vertelt precies wat hij doet en waarom.

Rond de middag eten we een lekkere salade op het terras en dan kan het zonnen en zwemmen weer verder gaan. We presteren het zelfs om alle vier een uur lang met een boek in ons hand te lezen. Nou ja, ik dan met mijn tablet en Lianne heeft haar telefoon in haar hand. Ik verdenk haar er echter van dat ze geen boek leest op dat ding. Tegen een uur of 4 begint het te betrekken en snel daarna regent het. Een logisch moment om te gaan douchen en ons gereed te maken voor het avondprogramma. Tegen de tijd dat we klaar zijn is het weer droog en kunnen we op pad. We hebben in de afgelopen dagen op de terugweg uit de parken een winkelcentrum gezien met gevelreclame van onder andere GAP, Nike, Reebok en Swatch. Dit lijkt ons leuk om eens van dichterbij te bekijken. Daar aangekomen is het groter dan we in eerste instantie hadden vermoed en we slagen er dan ook in om er een paar uur rond te lopen en een en ander in te slaan. Dirk koopt zijn derde sportsetje en Danny wordt in het GAP-nieuw gestoken. Natuurlijk kopen de meiden ook weer wat en als het inmiddels 20 uur is geweest wordt het tijd om een restaurantje op te gaan zoeken. Maar niet nadat we eerst de tank van onze Jeep volgegooid hebben. Deze is bijna leeg en aangezien we morgen ook weer op pad willen moeten we even op zoek naar een ‘gasstation’.

Daar aangekomen gooi ik de tank vol met ruim 11 gallon benzine en moet daar bijna 39 dollar voor afrekenen. Dit betekent 43 liter voor nog geen 30 euro! Op zoek naar een restaurant komen we weer langs Cici’s (je weet wel, van die pizza’s) en we besluiten weer gebruik te maken van onze kortingskaart. Voor nog geen 20 dollar worden onze buikjes weer goed gevuld.

Thuis aangekomen moeten de kids nog even hun nieuwe kleren showen, maar daarna gaan ze snel naar bed. Morgen weer vroeg op, want we gaan naar Disneypark nummer 3: Animal Kingdom. Danny moet nog een aapje voor oma scoren en we denken daar het meeste kans te maken.
Terwijl Yvonne met een zaklantaarn het gebied achter ons huis afschuimt vertrouw ik de laatste woorden van vandaag aan het digitale papier toe. Good night, sleep tight!

Dinsdag 14 augustus
Weer op tijd op, wat nu toch wel een probleem begint te worden. Zowel wij als beide kids hebben het niet makkelijk om uit onze heerlijke bedden te komen. Maar het voorutizicht op een mooie dag Animal Kingdom maakt een hoop goed en het lukt toch om aan de ontbijttafel te verschijnen. We arriveren weer volgens planning om 9 uur in het park. Het is nog relatief rustig en we besluiten de 21 attracties, verdeeld over 5 ‘landen’ van achter naar voren te doen. Zo belanden we, en dat is chronologisch dan wel weer juist, eerst in Dinoland en gaan we 65 miljoen jaar terug in de tijd. Het ontbijt komt bijna omhoog als we tijdens het eerste familie-uitje met zijn viertjes in de Primeval Whirl (een Dino-achtbaan) stappen. Lianne en Danny vinden het geweldig en gaan meteen nog een keer, het is nu toch nog rustig. Daarna stappen we in de Dinasaur, waar we in zogenaamde Timerovers, speciaal geprepareerde Landrovers, een tocht maken op zoek naar de Tirannorex. Een erg hobbelig, maar leuk ritje en uiteraard wordt het beest gevonden. Je blijft je toch verbazen over het realisme dat die Amerikanen in die attracties weten te stoppen. Het is of je het echt allemaal beleeft!

We verlaten Dinoland en zien vervolgens een geweldig mooie musicaluitvoering van Finding Nemo. Mensen en poppen spelen het verhaal in ruim een half uur na. Gelukkig kennen we het verhaal van de Pixar-film, dat maakt het volgen voor Lianne en Danny ook makkelijker. Hierna gaan we naar Asia, waar we eerst de Maharaja Jungle Trek doen. Deze jungletocht levert mooie plaatjes op van Aziatische flora en fauna. We zien onder andere reuze vleermuizen, krokodillen, tijgers en veel tropische vogels. In de Flights of Wonder zien we diverse roofvogels en papegaaien optreden in een komisch verhaal, ook erg indrukwekkend. Hierna is het tijd voor de lunch. In geheel Aziatische stijl nemen we sweet&sour chicken met rijst. Lekker hoor.

Voor we Azie verlaten maken we een rivierafdaling met een 12-persoons raft. Je kent die dingen wel uit de Efteling. Je wordt alle kanten opgeslingerd en komt zeiknat weer uit het vlot tevoorschijn. Nou is dat met die hitte in Florida geen straf, het was een leuke rit om mee te maken. We lopen hierna naar Afrika, waar we eerst op een typisch Afrikaans stationnetje op een trein stappen naar een gebied, waar veel te zien is over de wildlife van dat continent. Onderweg in de trein zien we zelfs nog een neushoorn.
Weer terug op het treinstation ondergaan we de Kilimanjaro Safari. Met speciale open voertuigen (een soort verlengde Daktari-jeep waar je met een man of 20 in kan) maken we een expeditie door de Afrikaanse savanne, waar we oog in oog komen te staan met de meest voorkomende dieren uit dat gebied. We zien, vaak van heel dichtbij, giraffen, gazelles, antilopen, olifanten, neushoorns, nijlpaarden en leeuwen. Dit is een geweldige ervaring en wordt door ons zeker bestempeld als het hoogtepunt van de dag!

Op weg naar de uitgang stappen we op Discovery Island nog de 5D-kaskraker ‘It’s tough to be a bug’ binnen. Hier nemen de insecten op een vreselijke manier wraak op de mens, die hen altijd zo onheus bejegent. Naast de normale 3D-effecten worden we ook nat gespuugd door de bugs en steken de muggen ons zels in onze rug en kont (pinnen komen uit je stoel omhoog). Moet je meemaken.

Eenmaal thuis is het weer onder het genot van een lekker drankje even lol trappen in het zwembad. We nemen na het eten nog even de dag door (welk Disneypark willen we nog een keer zien, of wordt het toch Epcot?) en dan gaan de kinderen vroeg naar bed. Ze zijn bekaf en binnen een paar minuten slapen ze. Wij zitten weer op ons vaste plekje bij het zwembad, boek en tablet op tafel. En de zaklantaarn, want je weet maar nooit.

Voor mij is dit park het meest verrassende (in positieve zin) Disneypark dat we tot nu toe gezien hebben. En of Danny het aapje voor oma heeft gevonden……. Dat laten we nog even in het midden.
Fijne avond en tot morgen.

Woensdag 15 augustus
Vandaag besluiten we om weer naar Aquatica te gaan. We mogen hier 2 weken onbeperkt naar toe en aangezien Lianne en Danny het hier van de week zo leuk hebben gehad (en wij ook trouwens) pakken we de handdoeken, zwembroeken en flesjes water (je moet hier veel drinken) en gaan we op pad. Het is al vroeg broeierig warm, dus het lijkt een goede keuze.
Daar aangekomen vinden we weer een plekje op het strand. Er zijn geen schaduwplekjes meer, dus moeten we het even met een bedje in de zon doen. Na het uitrollen van de handdoekjes kunnen we de ‘zee’ in. De rest van de dag bestaat weer uit de vele attracties, met of zonder band de glijbaan af, door stroomversnellingen en lazy rivers en natuurlijk af en toe dobberen in het golfslagbad. Het is inderdaad een goede keuze gebleken, want het is in de zon niet uit te houden. Het is weer 34 graden in de schaduw. Zodra we een plekje onder een parasol kunnen bemachtigen verhuizen we de handdoeken dan ook. Als we eind van de dag de balans opmaken heeft Danny als enige alle attracties in het park gedaan. Het is moeilijk te bepalen welke het leukste is. Hmmm, toch nog maar een keertje terug komen?

Om 18 uur gaat het park dicht. Op de terugweg rijden we nog even langs de Walmart om boodschappen te doen. We eten thuis een lekker broodje met heerlijke verse aardbeien. Natuurlijk daarna weer even het zwembad in met Danny en dan lekker douchen en nog even rustig worden met een boek.
We zijn er nog niet uit wat ons vierde bezoek aan Disney gaat worden. Gelukkig hebben we hier internet, dus daar gaan we ons vanavond maar eens in verdiepen. Wordt vervolgd….

Donderdag 16 augustus
Vandaag word ik vroeg wakker en zit voor achten al met een bakkie bij het zwembad. Even tijd voor me zelf om de biografie van Steve Jobs uit te lezen. Ik heb dat boek vandaag precies 3 maanden geleden van onze vriendengroep gekregen en het is een schitterend boek om het te lezen. Het lukt me inderdaad om de laatste bladzijden te verslinden voor de rest wakker wordt.
We hebben een rustig ochtendprogramma vandaag. Yvonne wil het huis eens even lekker stofzuigen en dweilen. Bovendien moeten er weer wat wasjes worden gedraaid. Ik besluit met de kids een rondje om het meer te gaan lopen op zoek naar wat wilde beesten. Met de camera in de aanslag komen we echter niet verder dan wat vissen, libelles, een verdwaalde vlinder en een of andere vogel, die langs de waterkant op voer staat te azen (in Nederland zouden we zo’n beest een reiger noemen, maar hier zien ze er anders uit).

Tot de middag weer afwisselend de gebruikelijke zon- en zwemmomenten, totdat ook Yvonne klaar is met soppen. Na de lunch stappen we in de auto richting Orlando om het andere grote Outlet-center te bezoeken. Vorige week maandag hadden we de eerste al gevonden, deze ligt iets noordelijker richting Orlando en is zo mogelijk nog groter. Lianne vindt haar gezochte Uggs en ook wij vinden weer wat dingetjes die we leuk vinden. In de foodcourt eten we een lekkere Oosterse hap en dan loopt het al weer tegen half negen. We rijden in het schemerdonker weer naar huis, waar we even over negenen aan komen. De kinderen mogen er weer op tijd in, want morgen gaat het wekkertje weer. We zijn er uit wat we met de vierde Disneydag doen: het wordt Epcot, en dat staat morgen op het programma. Tot dan.

Vrijdag 17 augustus
Epcot is het 4e grote themapark van Walt Disney World. Het is onderverdeeld in 2 werelden, de World Showcase en Future World. De World Showcase ligt achteraan op het park, dus daar beginnen we. Het is een gedeelte waar een aantal landen zijn nagebootst, tot in het kleinste detail. Na Canada en de UK gezien te hebben doen we een interactief spel in Frankrijk. Danny gaat met een soort telefoon op pad om allerlei opdrachten te doen. Hij bekwaamt zich als special agent en voert alle opdrachten goed uit. Marokko en Japan (waar we een optreden zien van Japanse drummende dames) worden gevolgd door Amerika. Hier zien we het chauvinisme van de Yanks in een theatershow, waarin de historie van Amerika en de groten van het land worden belicht. Dit schouwspel wordt vooraf gegaan door een optreden van een gemengd zangkoor, waar vooral de vertolking van het nationale volkslied een kippenvelmoment bezorgt: alle Amerikanen springen in de houding en zingen uit volle borst mee. Prachtig om te ervaren!

We zijn nu op de helft van onze landenreis. Hiervandaan maken we een overtocht met de boot naar de andere wereld, de Future World. Hier nemen onder andere een kijkje in de toekomst in Innoventions, zien we een film over the Circle of Life, met de dieren van the Lion King in de hoofdrol, wordt ons in een boottochtje een blik achter de schermen van het park gegund, zien we een mooie uitvoering van Finding Nemo, waarin de tekenfilmdieren worden geprojecteerd in een echt aquarium en kunnen we praten met Crush, de zeeschildpad uit deze film. Hoe ze het doen weet ik niet, maar de schildpad uit de film praat echt met de kinderen uit de zaal en, hoe komen we aan het geluk, Danny wordt uitgekozen. In perfect Engels beantwoordt hij de vragen van Crush. Als trotse ouders kijken en luisteren we naar het gesprek tussen onze zoon en een zeeschildpad….

We krijgen honger en nemen weer de boot naar de andere wereld. Naast een perfecte nabootsing van de verschillende landen zijn er ook per land (waar ook de werknemers autochtonen uit het betreffende land zijn) diverse restaurants te vinden met de lokale cuisine. Omdat we tijdens onze rondreis door de World Showcase waren gebleven bij Amerika eten we door ook maar (Caesar Dressing Salad). Na Italie en Duitsland (waar de Oktoberfesten worden nagespeeld) zien we in China een indrukwekkende acrobatenact. In Noorwegen maken we vervolgens een tocht in een vikingschip, tijdens welke we de historie van dit Scandinavische land voorbij zien komen. We eindigen deze wereldreis in Mexico. Hier maken we ook een leuke tocht, weer in een boot, waarin we veel vrolijke Disneyfiguren tegen komen.

Terug in de Future World hebben we nog twee belangrijke attracties op het programma staan: Mission Space en Spaceship Earth. We beginnen met de eerste. Dit is een ‘trainingsmodule’ voor de astronaut in wording, waarbij een lancering en een reis naar de maan wordt nagebootst. Er is een ‘intense journey’ en een mildere versie. Wij kiezen heel voorzichtig voor de mildere variant. Onze ervaring is inmiddels dat dat grensverleggend genoeg is. Het realisme is weer van zo’n hoog gehalte dat je inderdaad het gevoel krijgt gelanceerd te worden en alle avonturen die je daarna meemaakt kun je niet in worden vatten. Ook niet het gevoel dat je krijgt als je uiteindelijk landt op de maan en je een daverend applaus uit Houston ontvangt. Een te gekke ervaring, en Lianne haalt me over om daarna toch ook de intense ervaring te doen, dus samen sluiten we weer aan in de rij. Het gevoel dat je tijdens deze reis krijgt moet je echt ervaren hebben, de G-krachten op je lichaam tijdens deze reis is een overgetelijke ervaring! Hierna maken we onze laatste reis van vandaag. In de Spaceship Earth maken we een trip van verleden naar toekomst. Dit alles gebeurt in een treintje in de gigantische golfbal, die we waarschijnlijk wel kennen van de plaatjes van Epcot.

Het is inmiddels 20.45 uur geworden en om 21.00 vindt de grote finale plaats op het centrale meer, dat beide werelden scheidt. Deze Illuminations 2012, Reflections of Earth, is een fantastische licht- en geluidshow op een onvoorstelbaar grote schaal, met lasers, vuurwerk, waterwerk, een arsenaal aan lichten en symfonische muziek, die elf landen in de schijnwerpers zet. Een prachtig einde van een prachtige dag. Uiteindelijk zijn we om 22.00 uur weer thuis, waar we nog even de mooiste momenten met elkaar bespreken, voor we moe, maar zeker voldaan, naar bedje gaan.
Disney zit erop, we hebben de vier themaparken gezien. En ze waren allemaal, ieder op zijn eigen wijze, even mooi om te zien en vooral mee te maken.

Zaterdag 18 augustus
Vandaag blijven we thuis. We krijgen straks namelijk bezoek van een collega van Yvonne met zijn partner. Trevor (zo heet de collega) maakt met Gert (zo heet zijn partner) een reis van Miami via Jacksonville naar Atlanta. Ze hebben onderweg een cruise gemaakt en meren vanochtend aan in Cape Canaveral. Thuis in Enkhuizen hadden we ze al uitgenodigd om, als ze toch in de buurt zouden zijn, even een bakkie te komen drinken, niet gehinderd door enige kennis van de Amerikaanse topografie natuurlijk. Op zich bleek omrijden via Kissimmee op de reis naar Jacksoville niet zo’n hele grote opgave te zijn en als het in het strakke reisschema van de heren zou passen zouden ze het nog wel laten weten. Leuk was de verrassing dan ook toen we eerder deze week een sms-je kregen dat het zeer waarschijnlijk wel zou gaan lukken. Snel naar de bakker om wat lekkers te halen bij de koffie…

Tegen twaalven staan ze met een grote doos chocola op de stoep in hun spiksplinternieuwe Chrysler 300 V8. Wat een bak zeg! Tot tegen half drie praten we over van alles en nog wat, terwijl de kinderen zich vermaken in het zwembad. Dan moeten ze weer verder, want vanavond landt hun zoon in Jacksonville, waar ze de rest van de trip mee gaan maken. Terwijl Gert met zijn afstandsbediening alvast de auto start (“Kan de airco alvast zijn werk doen”) pak ik mijn fototoestel. Na de auto op de gevoelige plaat te hebben vastgelegd nemen we afscheid en wensen we elkaar nog veel plezier in de States toe. We beloven elkaar in Enkhuizen zeker weer te zien. Wat een lieve mensen.

De rest van de middag ontspannen we bij het zwembad met een goed boek en nemen we af en toe een ‘dip in the pool’. Vanavond krijgen we weer visite van een stel Hollanders…
Eric en Ellen kennen we eigenlijk helemaal niet, maar we hebben elkaar ontmoet op de luchthaven van Orlando toen we aankwamen en we hadden meteen een clic zoals dat zo mooi heet. Wat wil het geval? Eric en Ellen zijn al heel lang goede vrienden van Remco en Inge, de eigenaren van deze prachtige Villa Florida, en reisden tegelijk met ons op die mooie dag begin augustus naar Amerika. Zij hadden ook graag deze villa willen huren, maar ja, die hadden wij dus al geboekt. Eric en Ellen hebben dus een ander huis in Kissimmee gehuurd en toen we aankwamen op Orlando Airport (waar Remco en Inge ons stonden op te wachten bij de gate) ontmoetten wij elkaar. Eric en ik kregen van Remco een TomTom in de handen gedrukt en allebei een Resident’s Card voor CiCi’s. Jullie weten inmiddels wat CiCi’s is. In de wachtrij om de huurauto op te halen maakten we nader kennis en hebben we telefoonnummers uitgewisseld. Ze hebben namelijk ook 2 kinderen, meiden, in ongeveer de zelfde leeftijd als Lianne en Danny en misschien zou het leuk zijn om tijdens de vakantie nog eens iets af te spreken.

Tegen achten staan ze dus voor de deur met en doos gebak (hoeveel zoetigheid kun je hebben op een dag?) en wat volgt is een hele gezellige avond. De vier kids maken kabaal voor een heel weeshuis in het zwembad en wij leren elkaar in korte tijd beter kennen. We wisselen nog even wat tips uit over en weer en het toeval wil dat we allebei hebben besloten morgen naar Seaworld te gaan. We sluiten de avond af met de afspraak elkaar morgen te treffen, want de meiden willen dolgraag in de Manta (die vreselijke achtbaan, die eerder technische mankementen vertoonde). Het is al laat als de visite huiswaarts keert, en we besluiten morgen niet zo heel erg vroeg op te staan. Daarvoor was het vandaag even te gezellig.

Zondag 19 augustus
Geen wekker gezet, toch voor achten wakker, dus ik begin de dag met wat vingeroefeningen op de tablet. Ruim een uur later wordt de rest wakker (gemaakt) en na het ontbijt gaan we op pad. Aangekomen in Seaworld doen we eerst weer de helicoptervlucht naar Antarctica. Hier waren we de laatste keer mee ge-eindigd en ook nu was er geen wachttijd voor deze attractie. Na dit koude avontuur lopen we naar het Shamu Stadion om de orka’s hun kunsten te zien vertonen. Na deze show treffen we de aardige Friese familie, die we gisteren op bezoek hebben gehad. Met z’n achten lopen we via de Shamu Express (kinderachtbaan, die toch wel hard ging voor sommigen) richting de Kraken, een van de twee vreselijke achtbanen. Samen met Eric gaan de 3 meiden dit avontuur aan. Ik beperk me tot het maken van foto’s en het schieten van wat filmmateriaal als bewijs voor de thuisblijvers. Vanaf de grond ziet het er heftig uit, maar als je in zo’n karretje hangt valt het blijkbaar wel mee, want met een big smile komen ze er weer uit…

Hierna gaan de gezinnen tijdelijk uit elkaar. Wij gaan eten in de Terrace Garden, hebben daarna een Shark Encounter (we lopen door glazen tunnels, waar de haaien zwemmen naast en boven ons) en zien nogmaals de mooie dolfijnen- en papagaaienshow. Zo mogelijk nog mooier dan de orkashow. Hierna ontmoeten we Eric, Ellen, Ivana en Isabella weer en lopen we naar de ingang van de Manta, die andere vreselijke rollercoaster. Wachttijd 1 uur. Dat vinden we te lang, dus lopen we door naar de Turtle Trek, een spectaculaire driedemensionale 360-graden theater-ervaring. De enige in zijn soort zeggen ze. En werkelijk fantastisch om alles om je heen zo realistisch in 3D te zien gebeuren.
Na deze show lopen we weer naar de Manta, die momenteel stil gezet is vanwege dreigende regenval. Het is kurkdroog, maar schijnbaar verwacht men nog wat. Het mag niet zo zijn, en stiekem vinden wij dat niet zo erg. Wij besluiten het voor gezien te houden, we hebben verder alles gedaan wat we wilden doen en alles gezien wat we wilden zien. En voor de Manta komen we misschien nog wel een keer terug, we hebben ten slotte nog tot en met zaterdag gratis toegang. Danny besluit dat we dat maar moeten doen, dan wil hij nog wel een keer met de helicopter naar Antarctica.

Thuis worden de warme lijven weer even afgekoeld in het frisse zwembadwater. We eten lekker stokbroodjes met salades en brie bij het zwembad. Lianne en Danny zijn toch wel vermoeid van deze dag en gaan op tijd naar bed. En wij luisteren weer vanaf ons terras naar de verschillende geluiden die vanuit het donker op ons af komen. Onophoudelijk en ondefinieerbaar. De zaklantaarn heeft nog geen uitsluitsel kunnen geven. Maar mooi is het wel, en rustgevend. We pakken ons boek en genieten nog even van het donker en de rust. Tot morgen.

Maandag 20 augustus
Deze ochtend wordt lezend en zwemmend doorgebracht. Ja, we zorgen gerust wel voor onze rustmomenten. Lekker uitgeslapen, hoewel ik zelf voor achten weer in mijn boek zat (Bram Moszkowicz, Liever rechtop sterven dan op je knieen leven, leuk en interessant boek). Lekker even dat eerste uurtje voor me zelf. Maar goed, lekker lezen dus, zwemmen, spelen en bedenken wat we vanmiddag zullen gaan doen. We gaan ’s middags eerst naar Billie Boys, een ticketcenter waar je tegen korting kaartjes kunt kopen voor alle mogelijke parken en attracties. We willen nog zoveel, maar hebben nog maar een week. Ook deze vakantie gaat toch een keer eindigen, dus keuzes zullen gemaakt moeten worden. Na familieberaad kopen we tickets voor de Universal Studio’s en een airboatride. Ik kom daar te zijner tijd wel op terug.

Na Billie Boys rijden we de Highway 192 af en stoppen onderweg bij wat giftshops, Disneywinkels, McDonalds, outletwinkels en meer van dat soort zaken, waar de dollars je zak uit vliegen. Zo’n US Highway is een beetje vergelijkbaar met onze provinciale wegen, maar breder (3 a 4 stroken per rijbaan), en je vindt hier aan beide kanten heel veel motels, restaurants, en genoemde gift- en outletshops. Kortom, het is leuker op een US Highway te rijden dan op onze lege en kale provinciale wegen. Bovendien rijdt het hier veel rustiger dan thuis, deels door de lagere maximum snelheid, waar een ieder zich aan pleegt te houden, deels doordat iedereen in zijn eigen rijstrook blijft rijden en deels door het voertuig waar je in rijdt. Zo’n automaat rijdt toch wel erg relaxed.

Maar goed, we eindigen onze Highwayrit bij een Mall, waar we in een goedkope, maar ook weer grote winkel terechtkomen. In deze winkel, Burlington, verkopen ze van alles, maar vooraal kleding. We slagen er weer in het een en het ander aan te schaffen en keren, na nog wat boodschappen te hebben gedaan, weer huiswaarts. Het is dan toch al weer acht uur geworden. Daarna vindt het gebruikelijke avondritueel weer plaats en maken we ons op voor de dag van morgen. We gaan naar de Universal Studio’s!

Dinsdag 21 augustus
We zijn ruim voor 9 uur op het park, de zon schijnt en het is nog behoorlijk rustig. Nog niet alle attracties zijn open. Gisteren zijn hier de scholen weer begonnen en misschien gaan we daar vandaag iets van merken, we zullen zien…. We lopen als eerste tegen een kraampje aan waar je tegen een vast bedrag de hele dag op het park gratis kunt eten en drinken. We rekenen even snel ons voordeel uit en besluiten 4 armbandjes te kopen, die ons moet onderscheiden van de rest in de restaurants.

Als eerste zien we een 4D-versie van Shrek, knap gedaan en leuk om te zien. Daarna lopen we volgens goed gebruik door naar de achterkant van het park, maar komen halverwege onze jeugdvriend E.T. tegen. Natuurlijk hebben we deze experience niet aan ons voorbij laten gaan. Ik ben zelfs met Danny nog een keer geweest, het was toch nog rustig. Met een leuk aanndenken voor thuis vervolgen we onze weg. The Simpsons Ride staat op het programma, een heftige simulatie, waar ik een tikkeltje dizzy uit kom. Niet helemaal mijn ding zal ik maar zeggen. Ik sla de volgende attractie, Men in Black, Alien Attack, dan ook even over. Lianne en Danny ondergaan deze marteling samen, en met succes. Na een korte culinaire break vervolgen we onze weg naar Disaster. Hier wordt een kijkje achter de schermen gegeven van de wereld van de rampenfilm. Er wordt eerst een zogenaamde trailer opgenomen, waar zelfs Yvonne nog een rol in krijgt, en vervolgens gaan we met een treintje op pad, waarin we de vreselijkste dingen meemaken: aardbeving, overstroming, vuur, botsing met ander treintje, close encounter met vrachtauto. Kortom, geen pretje, maar schitterend om te ervaren.

Na deze ramp lopen we via een New Yorkse omgeving uit de jaren ’60 naar Delancey Street. Hier staat om 13.30 uur een heus optreden van de Blues Brothers gepland. We zijn nog wat vroeg en staan voor een cafe/restaurant te wachten tot het tijd is. Bij die Amerikanen weet je een ding zeker, als ze zeggen dat het optreden om half twee begint, dan begint het optreden ook om half twee. Zonder dat we het door hebben komt de saxofonist (Matt Murphy) uit het cafe lopen, compleet met theedoek in zijn broekzak. Even later komt zijn ‘vrouw’ (in de film Aretha Franklin) uit dat zelfde cafe en worden de eerste tonen van Respect ingezet. Tenslotte komen Jake en Elwood naar buiten, en wat volgt is een 20 minuten durend, meeslepend mini-concert wat oude herinneringen weer doet herleven.
Na dit optreden zijn Lianne en Danny zo heldhaftig om de Revenge of the Mummy te trotseren, een vreselijke achtbaan met veel verrassingen.

Na een snelle lunch zien we een aantal beroemde dieren optreden in de Animal Actors on Location. De enige voor mij bekende is de Sint Bernhard Beethoven en de platneus ut Men in Black, maar de Amerikanen kenden ze allemaal en gingen helemaal uit hun dak. In de Horror Make-up Show wordt door een heuse grimeur op een leuke manier uiitgelegd hoe special effects worden toegepast in dit soort films. Vervolgens zien we in Terminator 2 een futuristische mix van live actie, specoial effects en een 3D-film. Wederom knap in elkaar gezet, maar je moet wel van Terminator-achtige films houden om het te kunnen waarderen. Je begrijpt, wij zijn geen liefhebber van dit genre.

Om even over vijven (iets vertraagd, misschien vanwege de regen, die inmiddels is gaan vallen) start de parade. Niet zo spectaculair als in Disney, maar zeker leuk om te zien. Een geweldige ervaring is Twister. Wie kent de film niet, hier wordt het allemaal nog eens dunnetjes over gedaan. Dus terwijl we staan toe te kijken hoe de tornado nadert zien we van alles in de fik vliegen, instorten en voorbij vliegen (een koe). Ongelooflijk knap gedaan en prachtig om te zien.
Als laatste bezoeken we Despicable Me Minion Mayhem (bij ons beter bekend als Verschrikkelijke Ikke). Ook weer een mooie 3D-ervariing, waarvan je eigenlijk alleen maar kunt zeggen dat je erbij geweest moet zijn.

Nou, wij zijn er bij geweest en sluiten deze prachtige dag weer af. Thuis drinken we nog wat, maar maken het allemaal niet te laat. Niet dat we er morgen zo vroeg uit moeten, maar we zijn best wel moe. Welterusten.

Woensdag 22 augustus
Ik schreef maandag dat we kaartjes hadden gekocht voor Universal Studio’s en een airboatride. De Studio’s hebben we gisteren bezocht en daar weten jullie nu dus alles van. De airboatride gaan we vandaag doen. Florida kent veel moerasachtige wateren, waar krokodillen en ander natuurschoon leeft. In dit ondiepe en vol begroeide water kun je met een gewone boot (met buitenboordmotor) niet varen. Om die reden hebben ze airboats uitgevonden, boten met propelleraandrijving. We hebben een afspraak om 12.45 uur en het is ongeveer een uurtje rijden, dus vertrekken we op tijd. Onderweg is het al genieten, want nu rijden we een keer niet op de Walt Disney-snelweg, maar de andere kant op, richting het zuiden. Zodra we de stedelijke omgeving verlaten wordt het steeds groener om ons heen en zien we veel vrijstaande huizen en boerderijen met vee. Het wordt steeds rustiger en de laatste 3,5 kilometer gaat over een onverhard pad met grind. Op het eind van deze doodlopende weg bevindt zich Wild Florida Airboats. Vlak voor we het water van Cypress Lake in rijden parkeer ik op het ruim en netjes ogende terrein. Het blijkt veel meer te zijn dan een haventje, van waar airboats vertrekken. Het is een heel complex, gebouwd rond de ‘jungle’ met allerlei tropische dieren, waaronder emoes, zebra’s, schildpadden, rare runderen met grote horens en natuurlijk krokodillen. Want voor dat laatste komen we vandaag. In Cypress Lake schijnen die beesten te zwemmen, dus hup, in de boot en op zoek. Na eerst wat schijnbewegingen zien we na ruim een kwartier dan toch echt een krok zwemmen, zo’n 100 meter voor ons. Als we echter te dicht bij komen duikt het beest onder, ons vertwijfeld achter latend. Later gaat het beter, de jongen die nu in ons vizier komt blijft rustig zwemmen en wij varen er een paar minuten achter aan. Het is net of de krokodil ons voort trekt. We naderen tot op enkele meters en dan vindt hij het welletje en duikt ook onder. Naast krokodillen zien we nog veel meer wildlife, vooral veel vogels van allerlei pluimage. En natuurlijk is de natuur zelf ook adembenemend om te zien. Na drie kwartier varen komen we voldaan terug, en een mooie ervaring rijker.

De allervriendelijkste medewerkers van Wild Florida Airboats laten ons vervolgens een kleine krok vasthouden en zelfs knuffelen en we gaan met het beest op de foto. Apart gevoel, zo’n koudbloedig dier vast houden. Na de fotoshoot lopen we met Shane, onze persoonlijke gids, nog door de tuin. Ons gekochte voer verdelen we onder de aanwezige krokodillen, die in hun eigen moeras rondzwemmen. We krijgen alle foto’s mee op USB-stick, Danny krijgt nog een mooi aandenken in de vorm van een schedel van een racoon, een wasbeertje, en een krokodillentand en dan vertrekken we weer richting Kissimmee.

In Kissimmee zoeken we de het oude gedeelte op, Down Town Kissimmee. Hier parkeren we de auto en lopen een stuk door deze wijk. We zien onder andere het oude treinstation, bezoeken een aprt winkeltje en drinken een kop koffie in een lokaal cafeetje. Leuk om ook eens in dit gedeelte rond te wandelen, toch heel anders dan de villawijk waar wij ‘wonen’. Ten slotte rijden we nog even langs de Osceola Square Mall om nog even bij Burlington te buurten. Hier had ik van de week al 3 overhemden met bijpassende stropdas gekocht (dat wordt als setje verkocht voor 20 dollar, de prijs waar je in Nederland nog geen stropdas voor kan kopen). Toen het spul bleek te passen heb ik vandaag nog maar 4 setjes overhemd/stropdas aangeschaft. Ook Lianne heeft nu (hopelijk) voldoende om haar koffer te vullen. Wij staan samen wel boven aan in de aankooplijst…..

Vanavond verder rustig, nog even gedold met Danny in het zwembad en op het moment dat ik dit schrijf (22.30 uur) ligt de rest van het gezin Boomstra al op een oor. Ik trek nog even een biertje open en hoop mijn boek uit te kunnen lezen. Morgen gaat het wekkertje vroeg, we willen om half acht in Orlando zijn. Morgen gaan we met dolfijnen zwemmen, iets waar we al maanden naar uit hebben gekeken. Tot morgen!

Donderdag 23 augustus
Discovery Cove is zo’n park, waarvan je, als je de filmpjes op de website (www.discoverycove.com) hebt bekeken, meteen zegt: “Daar wil ik naar toe”. We hebben hier maanden geleden al voor gereserveerd, dus we wisten dat 23 augustus misschien wel de mooiste dag van onze vakantie zou worden. Remco had ons geadviseerd om half acht aanwezig te zijn, omdat het zwemmen met de dolfijnen op volgorde van binnenkomst gaat. We komen dus keurig op tijd binnen en krijgen een tijd van 9.25 uur aangewezen. Mooie tijd, nog niet te warm, zonnetje staat nog niet te hoog.
Alles is inclusief vandaag, dus we beginnen met een lekker ontbijt op de binnenplaats. Het weer is werkelijk schitterend, kan gewoon iet beter voor foto en film. Fotografen lopen rond op het park en maken, als je dit verkiest, foto’s van jou of je groep. Deze foto’s kun je dan weer kopen, samen met een DVD, die opgenomen wordt van de dolfijn-confrontatie.

Afijn, na het ontbijt lopen we een rondje op het park. Het is niet heel erg groot en bestaat eigenlijk uit een aantal baden: de Fresh Water Oasis en de WInd-Away River, waar je lekker kunt dobberen en genieten van de natuur om je heen, De Dolphin Lagoon, waar we de dolfijnen ontmoeten, en de Grand Reef, waar je kunt snorkelen tussen tropische vissen, roggen en koralen, als ware het een aquarium. Al dit water ligt aan helder schoon strandzand, wat het geheel een tropische en luxe uitstraling geeft. Verder is nog een grote ‘voliere’ met allerlei tropische vogels, die op gewenste en ongewenste momenten op je lichaam gaan zitten, zeker wanneer je ze een bakje voer voorhoudt. En natuurlijk is er een restaurant en zijn er diverse eet- en drinktentjes door het park verspreid.

We besluiten onze wetsuits op te halen, doen de spullen in een kluisje en gaan even het rif voorproeven. Aan de zijkanten is het redelijk ondiep (daar kun je staan), en in het midden is het diep. Dit heeft tot gevolg dat met name de roggen langs de kanten zwemmen en dat in het diepe water de mooie blauwe en gele tropische exemplaren zwemmen, die we kennen van Discovery Channel.
Na dit korte voorproefje is het tijd voor ons om te zwemmen. Er gaan bijna 100 man tegelijk te water om met de dolfijnen te zwemmen, allemaal in groepen van acht, verdeeld over drie bassins. Als eerste wordt C-Jay aan ons voorgesteld, een mannetje van 19 jaar oud. We mogen hem aaien en hij laat diverse kunstjes zien. We mogen ook een stukje met hem zwemmen en na nog wat kunsten te hebben vertoond wordt vervolgens Kayla ingezet, een jong vrouwtje van 3 jaar oud. Ook zij laat nog een en ander zien en horen en we mogen haar, als we dat willen, ook een kus geven. Ten slotte worden nog wat groepsfoto’s gemaakt en dan is het alweer tijd om Kayla gedag te zwaaien. Natuurlijk veel te kort, maar wat een prachtige ervaring!

De rest van de dag brengen we door op de diverse stranden en in de diverse wateren, maar de meeste tijd liggen we toch wel in het grote rif, snorkelend tussen alle tropische vissen, roggen en prachtige koralen. Je voelt je echt Klein Duimpje in een gigantisch aquarium, heel indrukwekkend. Lianne is helemaal verliefd geworden op de roggen en ligt ze constant te aaien, terwijl Danny meer de diepe wateren bezwemt, op zoek naar de Dory’s, de ‘wegwijsvissen’ en ander tropisch schoon uit Finding Nemo. Hij herkent er veel.

Veel te snel komt een eind aan deze dag, die inderdaad de boeken in gaat als een van de mooiere dagen van onze vakantie. Gelukkig hebben we de gelegenheid om wat foto’s en film te kopen, om het geheel thuis nog eens rustig te bekijken. Deze ervaring zullen we niet snel vergeten. Welterusten.

Vrijdag 24 augustus
Na een heerlijke nachtrust worden we wakker met de smile nog op onze gezichten van het avontuur van gisteren. Vandaag willen we nog wat zwemmen en zonnen, dus gaan we weer naar Aquatica. Daar liggen we weer lekker op een bedje aan het kunststrand en doen we alle glijbanen nog een keertje. Misschien is vandaag wel de laatste dag dat we hier komen…..
Ongewild komt het einde van onze vakantie naderbij, al willen we daar niet aan denken. Stiekem hopen we op een vertraging, of nog beter, cancelling van onze vlucht, zodat we hier nog wat langer kunnen blijven.

Als we ’s avonds thuis komen lijkt onze wens uit te komen. Ze hebben het hier al dagen over de hurricane Gustav, die mogelijk FLorida aan zou doen. Vanavond de TV maar weer eens aangezet en het blijkt dat Gustav meer richting Mexico uitwaaiert. Achter Gustav is echter Isaac op komst, die met grote snelheid en kracht (Hurricane type 1, wat dat dan ook moge betekenen) vanaf Cuba in de richting van Louisiana nadert. Er zijn in Louisiana en Texas al grote evacuatieplannen en Lianne hoorde op het nieuws al dat vliegvelden zouden zijn gesloten. Ik weet niet of dit een beetje nieuws is in Nederland, maar hier zap je van de ene storm naar de andere. Als de computermodellen het goed hebben wordt het westelijke gedeelte van centraal Florida meegepakt na eerst de Keys te hebben aangedaan. Nou heb ik altijd geleerd dat de soep niet zo heet wordt gegeten als hij wordt opgediend en boven land neemt de orkaankracht doorgaans in rap tempo af, maar spannend is het wel om zoiets mee te maken. Natuurlijk gaan we dinsdag gewoon naar huis, want een beetje wind houdt ons niet tegen. Maar voor de de komende dagen stellen we onze plannen een beetje bij. Yvonne en de kinderen hoeven niet zo nodig nog ver weg. Een dagje Daytona Beach morgen zien ze dan ook niet echt zitten. Jammer, want dat had ik nog graag willen meemaken, met de Jeep op het strand. Maar er zijn meer dingen die we nog zouden willen bezoeken, waaronder Kennedy Space Center. Een voordeel, wat bij ieder nadeel hoort, is dan wel dat we hier gewoon nog een keer terug moeten komen om de rest van Florida aan te doen.

We houden jullie op de hoogte. Groetjes, ook van Isaac!

Zaterdag 25 augustus
Niet naar Daytona Beach gaan is nog niet zo’n slechte keuze gebleken. Zowel aan de oostkust (waar Daytona Beach aan ligt) als aan de westkust zijn zogenaamde ‘tropical storm’ waarschuwingen afgegeven. Vanuit het oosten komt veel regen het land binnen en in het westen gaan ze te maken krijgen met de invloed van Hurricane Isaac. Wij zitten mooi in het midden tussen de kusten in en hebben vooralsnog nergens last van. Sterker nog, het is prima uit te houden, omdat de luchtvochtigheidsgraad gezakt is naar 70. Niet meer zo zweet-heet dus. We blijven lekker thuis en genieten met zijn viertjes van het zwembad. Wat is dat toch genieten zo’n bad in je tuin. Om een uur of vijf kleden we ons om en gaan op pad.

Old Town Kissimmee is een gebied langs de Highway 192, de weg waar ik eerder over schreef. Hier is een permanent kermisterrein met centraal een soort winkelstraat waar je van alles kunt kopen, van snoepgoed en Chinese kruiden tot klassieke auto’s en wapens. Voor ieder wat wils zal ik maar zeggen. Iedere vrijdag en zaterdag komen er honderden klassieke automobielen uit de jaren 50, 60, 70 naar Old Town. Ze worden er tentoongesteld en om half negen ’s avonds rijden ze in optocht door de winkelstraat. Klinkt wat vreemd misschien, maar het het geheel is erg leuk en gezellig om mee te maken. Als we aankomen lopen we eerst door de winkelstraat en verbazen ons over alle uitgestalde koopwaar. Dat je naast de suikerspinnen gewoon pistolen kunt kopen…. En dat je complete oldtimers uit de jaren 50 in een winkel ziet staan met prijskaartjes van onder de 10.000 dollar….
We eten een lekker gegrilde burger bij Tex Mex, lopen een rondje over de kermis en lopen tussen de inmiddels binnendruppelende klassiekers. Ze zien er stuk voor stuk uit om door een ringetje te halen. Na de optocht aanschouwd te hebben rijden we weer naar huis.

Op TV horen we dat Isaac al de nodige slachtoffers heeft gemaakt in Cuba en dat het zuiden van Florida ge-evacueerd gaat worden. In onze staat worden door vrijwillers zandzakken gevuld en uitgedeeld aan de bewoners. Volgens het nieuws krijgen we op zijn vroegst pas maandag met Isaac te maken, als het al gebeurt. Voorlopig genieten wij nog even na van de verder droog gebleven dag. Hier wordt 24 uur per dag op meerdere zenders alleen maar gepraat over het weer, dus zodra er weer nieuws is horen jullie van ons. Welterusten.

Zondag 26 augustus
Vandaag is het bewolkt en regenachtig. Zal wel met Isaac te maken hebben. We besluiten deze dag te benutten om nog even de laatse zaken van ons boodschappenlijstje te halen: Lianne moet nog een cap ophalen voor Marc, die jarig is geweest. Ook had ze nog een paar schoenen gezien, maar in eerste instantie niet gekocht en Yvonne wil nog even in de GAP-store kijken. Kortom, we gaan nog even een paar outletstores af, voor (hopelijk) de laatste keer. Eerst naar de Premium Outlet op International Drive, maar daar hebben ze niet meer de juiste cap voor Marc. Wat ze daar wel hebben is een Tell Sell winkel. Alle rotzooi die je op TV voorbij ziet komen zie je daar op verschillende schermen ook weer aangeprezen worden en alles is daar live te koop! Wij zien ook een apparaat dat katten uit de tuin moet houden. Je weet maar nooit, het zal toch maar werken… We besluiten het te kopen. Vervolgens rijden we naar de Premium Outlet op Vineland Avenue waar we wel de goede cap vinden. Daarna nog even naar een mall waar ze een GAP-winkel hebben en daar worden dan echt de laatste kledingstukken gekocht.

Als we eind van de middag naar huis rijden gaan we langs de Walmart om nog even boodschappen te doen. We halen voldoende proviand in huis om eventueel tot dinsdagmiddag het huis niet meer uit te hoeven, we weten tenslotte niet wat Isaac van plan is de komende dagen. Als we thuis komen is het droog en duiken we nog even het zwembad in. ’s Avonds check ik wat we aan kilootjes mee terug mogen nemen. Het blijkt 23 kg per persoon te zijn (bagage he, niet onze eigen kiloos, want dat is ook meer dan op de heenweg). Heen hadden we maar 3 koffers met totaal 90 kilogram mee, dus dat moet toch wel lukken denk ik. Remco’s opmerkingen beginnen steeds meer op zijn plaats te vallen. Hij had dit al voorspeld en eerlijk is eerlijk: als je hier rondloopt en de prijzen ziet dan is het ook moelijk om spullen te laten liggen. Ik vertrouw er maar op dat we het komende half jaar niets meer uitgeven als we thuis zijn…..:-)

Ook zien we op TV dat Isaac toch besloten heeft zijn koers naar het westen te wijzigen, wat inhoudt dat centraal Florida (nagenoeg) geen gevolgen zal ondervinden van deze orkaan. Goed voor ons, slecht voor de inwoners van Mississippi en Louisiana, daar is inmiddels de noodtoestand afgekondigd. In Florida blijft het beperkt tot het zuiden, de Keys en Miami. Ook zijn verscheidene luchthavens in het zuiden gesloten en zijn veel vluchten gecancelled. Dat zal er voor Orlando echter niet inzitten.
Zal even kijken wat voor weer het morgen wordt in Daytona Beach, misschien toch nog met de Jeep over het strand…

Maandag 27 augustus
We worden wakker door het getik, nou zeg maar geram, van de regen op het dak. Het is de hele nacht met emmers tegelijk uit de lucht komen vallen en ’s morgens staat Eagle Peak Drive dan ook helemaal blank. Als we de TV aanzetten zien we een grote cirkel om Isaac heen getrokken, waar ons gebied qua regen in ieder geval duidelijk in valt. We gaan rustig ontbijten en overleggen wat we zullen gaan doen op onze laatste volle dag in Amerika. Op het nieuws is er een echte tornado-waarschuwing voor het gebied ten noord-oosten van Orlando, zo’n 50 kilometer hier vandaan. Het is allemaal kort en heftig, maar per minuut word je hier op de hoogte gehouden van de ontwikkelingen. Volgens de lokale buienradar wordt het rond de middag droog. Heel centraal Florida ligt momenteel in een regengebied, inclusief Daytona. Dat gaat hem dus ook niet worden, maar dank voor het aanbod Remco!

Danny wil de hele week al naar Wonderworks, een raar gebouw dat op zijn kop staat aan de International Drive in Orlando. Binnen is van alles te zien en te doen. Zo kun je een hurricane ervaren (nu de echte aan ons voorbij gaat), kun je zien hoe scheef de Titanic stond 90 minuten na de crash, kun je een aardbeving van 5,3 op de Schaal van richter voelen, maar ook veel interactieve spellen spelen en kent het geheel ook een informatief en educatief karakter. Reden genoeg om er even heen te rijden, het is inmiddels droog geworden. Via Billie Boys, waar we de tickets kopen (scheelt zo maar weer 10 dollar) rijden we naar de International Drive en parkeren de auto in een ruime garage. Doordat meer mensen binnenactiviteiten verkiezen boven strandvermaak vandaag staat er een rij van hier tot Tokyo, maar gelukkig kunnen wij met de tickets van Billie zo naar binnen. Het is inderdaad leuk en educatief, de kids vermaken zich prima en wij dus, hoe cliche, ook. Geen probleem om ons hier de rest van de middag te vermaken en als we weer naar buiten lopen is het nog steeds droog.

Eenmaal thuis probeert het zonnetje zelfs nog wat flauwtjes te schijnen. Danny wil natuurlijk het zwembad weer in en trekt mij mee. De meiden gaan een potje poolen en ’s avonds spelen we nog een woordspelletje met zijn vieren. We mijmeren over de afgelopen drie-en-halve week en op de vraag wat nu echt het leukste was is niet echt een goed antwoord te geven. Alles wordt als hoogtepunt ervaren, het weer, het huis, de dolfijnen, Disney, Universal, de krokodillen in Cypress Lake. Het is een grote achtbaan van belevenissen geweest en in het gastenboek van Remco en Inge schrijf ik dan ook, gemeend, dat wij Amerika en de Amerikanen in ons hart hebben gesloten. Florida is een heerlijke plek om te zijn en deze villa aan de Eagle Peak Drive een perfecte basis, om dit gedeelte van Florida vanuit te verkennen.

De kinderen liggen inmiddels op bed en wij zitten voor de laatste keer op het terras, aan het zwembad, te luisteren naar alle geluiden van vreemde beesten, dat nu soms wordt overheerst door de harde wind, die door de boomtoppen raast. Dieren, de die we nog steeds niet hebben kunnen spotten met de zaklantaarn. We drinken ons laatste drankje, we lezen de laatste pagina’s van onze boeken. Morgen begint, helaas helaas, het inpakken….

Dinsdag 28 augustus
Heerlijk geslapen, we worden wakker met een zonnetje. Zo kennen we FLorida weer. Niets meer te merken van Isaac en we genieten nog even van deze laatste ochtend in Kissimmee. Na het ontbijt zwemmen we nog wat en gaan Yvonne en ik rustig de koffers pakken, terwijl Lianne nog wat ligt te chillen in de zon, nog even een laatste skype met Frank heeft en Danny in het water zijn eigen afscheidsritueel voorbereidt. Ieder heeft zo zijn eigen manier van afscheid nemen. Wel lekker relaxed zo, geen gedoe met vroeg er uit, koffers achter laten bij een balie omdat je om 10 uur moet uitchecken. Nee, de villa staat de hele dag nog tot onze beschilkkling, inclusief alle luxe die daarbij hoort. Helemaal toppie.

De koffers zijn nu nagenoeg gepakt, straks nog even wegen en dan weten we og het allemaal gaat lukken binnen het aangegeven gewicht. Daarna nog even rustig douchen en op naar het vliegveld. Auto inleveren en op zoek naar een vliegtuig dat weer richting Ierland gaat. Om 19.00 uur (01.00 Nederland) vertrekken we, om 09.20 (Nederlandse tijd) landen we in Dublin en om 10.45 (Ned) vertrekken we daar weer om vervolgens om 12.20 uur op Schiphol te landen. Het is dan wel inmiddels woensdag geworden.

De vakantie zit erop, dit was de laatste blog vanuit the Sunshine State. Wij hebben genoten, binnenkort zien en spreken we elkaar weer in het mooie Nederland.
Bedankt voor het meelezen en de leuke reacties.

Tot gauw, groetjes van de Boomstra’s.

Advertenties